Ευθύνη

Ποιος φταίει; Να τον βρούμε για να τον ξεκάνουμε και να έρθει η λύτρωση. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης που μάθαμε από μικρά παιδιά. Το κλασικό σενάριο σε κάθε χολιγουντιανή ταινία: ο κακός είναι ο χαιρέκακος δυνατός αλαζόνας που επικρατεί μέχρι να εμφανιστεί το παλικάρι που θα τον βάλει στη θέση του. Πάντα εξωθεσμικά, και με χρήση αυτοδικίας, γιατί ο ισχυρός έχει τους θεσμούς στο χέρι του.

Κάθε μέσο γίνεται θεμιτό για να σκοτώσει τον κακό. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα για την κάθαρση. Ο καλός σφίγγει τα δόντια, κάνει μια μαγκιά και εξοντώνει τον κακό, ο ουρανός γίνεται πιο φωτεινός και το μουσικό χαλί επιβεβαιώνει το αίσθημα ανακούφισης, καλύπτοντας το πλιτς από το αίμα του αναμφίβολα κακού. Μ'άλλα λόγια έχουμε ταυτίσει την δικαιοσύνη με την εκδίκηση και την επιβολή της με κάθε τρόπο.

Το χειρότερο όμως είναι το πού τοποθετούμε τον εαυτό μας. Για κάποιο λόγο δεν πρέπει να είμαστε ούτε ο καλός ούτε ο κακός. Παθητικά ή ενεργητικά παίρνουμε οπαδικά το μέρος του καλού και αυτομάτως δεν έχουμε κάποια ευθύνη.

Μας έχει τρόπος ζωής η ευθυνοφοβία. Σαν δικηγόροι του εαυτού μας δικαιολογούμε τα πάντα σε εμάς και ψάχνουμε μόνο σε τρίτους την αιτία για τα προβλήματά μας. ''Εγώ έκανα το καθήκον μου'' μονολογούμε, σκεπτόμενοι την χλιαρή προσπάθεια που κάναμε υποστηρίζοντας κάποιον σωτήρα που θεωρούμε πιο ικανό από εμάς.

Η αρχή της ελάσσονος προσπάθειας είναι άκρως οικονομική και συμβαδίζει με την ανάθεση ευθύνης. Ζητάμε πολλά απαιτώντας λίγα. Αυτό είναι όμως και η αιτία της απογοήτευσής μας, η ατομική δικαίωση μέσω τρίτων. Όταν πιστέψουμε στους εαυτούς μας και μάθουμε να παίρνουμε ευθύνες, τότε θα είμαστε σε θέση να καρπωθούμε οι ίδιοι τα αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά. Μέχρι τότε θα είμαστε απλοί καταναλωτές των προϊόντων δικαιοσύνης που μας πουλάνε.