Καθώς περνούν οι μέρες, ο παλμός όλης της ελληνικής φίλαθλης κοινότητας αρχίζει να χτυπά στον παλμό του σαββατιάτικου ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, στο στάδιο "Καραϊσκάκης"। Ένα ντέρμπι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας κι ο Παναθηναϊκός κόντρα σε όλες τις προβλέψεις κάνει μια πολύ καλή χρονιά έως τώρα, παίζοντας παράλληλα κι ελκυστικό ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να έχει αξιοποιήσει το δώρο του Κοστάντσο στον αγώνα Ολυμπιακός-Όφη και να βρίσκεται δύο βαθμούς μπροστά στην κατάταξη। Ας κάνουμε, λοιπόν, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ρεπορτάζ μια εκτίμηση σχετικά με την έκβαση της συγκεκριμένης αναμέτρησης, εξετάζοντας ταυτόχρονα το σύστημα που προτίθενται να εφαρμόσουν οι δύο προπονητές।
Από τη μία, ο Ερνέστο Βαλβέρδε σκέφτεται να ξεκινήσει τον Μπάλαζ Μέγερι κάτω από τα δοκάρια, τους Τοροσίδη, Α।Παπαδόπουλο, Μέλμπεργκ και Χολέβα στην άμυνα, τον Ορμπάιθ μαζί με τον Ιμπαγάσα στους ρόλους του εξαριού και του οκταριού αντίστοιχα, τον Μιραλάς δεξιά, τον Μόνχε αριστερά και τον Φουστέρ πίσω από τον κεντρικό επιθετικό Ραφίκ Τζεμπούρ। Από την άλλη, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα αναμένεται να πορευτεί με τη γνωστή πλέον συνταγή του 4-4-2, με τον Στέφανο Καπίνο στον άσσο, Σπυρόπουλο, Σαρριέγκι, Μπουμσόνγκ, Βύντρα, Ζεκά και Κουίνσι αριστερά και δεξιά αντίστοιχα, με τους Σιμάο και Κατσουράνη στον άξονα και τέλος Κλέιτον και Λέτο στην κορυφή της επίθεσης।
Παρατηρούμε πως ο Βαλβέρδε για πρώτη φορά φέτος θα μπορεί να δοκιμάσει μια ενδεκάδα όπως τη σχεδιάζει από πέρυσι, χωρίς να χρειαστεί να κάνει αλχημείες και πειραματισμούς। Εξάλλου, η λογική του Βαλβέρδε είναι η ίδια από την πρώτη του χρονιά που ήρθε στον Ολυμπιακό, το 2009। Στον άξονα θέλει δύο παίκτες που να είναι καλοί χειριστές της μπάλας και να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, με έμφαση στον ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται μπροστά από τον κόφτη।। Δεν θέλει ο βασικός αμυντικός του χαφ να είναι απλά ένας σκύλος। Γι' αυτό, άλλωστε, βασική του επιλογή το καλοκαίρι ήταν ο Πάμπλο Ορμπάιθ। Ο δεξιός του εξτρέμ είναι ουσιαστικά ο πιο ελεύθερος παίκτης του γηπέδου। Σε αυτή την πλευρά αγωνίζεται ο Τοροσίδης, ο οποίος δίνει πλάτος και γίνεται στην ουσία δεξιός χαφ όταν η ομάδα επιτίθεται κι έτσι, ο εξτρέμ συγκλίνει στο χώρο της περιοχής και γίνεται ο δεύτερος κεντρικός επιθετικός। Έτσι έπαιζε τη θέση ο Γκαλέτι το २००९, έτσι έπαιζε και πέρυσι ο Μιραλλάς, αφού ήρθε στο λιμάνι ο Τζεμπούρ και δεν χρειαζόταν πλέον να αναλώνεται ο Βέλγος αποκλειστικά στην κορυφή της επίθεσης। Από τον αριστερό του εξτρέμ ο Βάσκος δεν επιζητά τόσο τις περίτεχνες ντρίπλες και την κίνηση πάνω στον ασβέστη, όσο τις καλές μεταβιβάσεις και την αδιάκοπη συνεισφορά στη δημιουργία του παιχνιδιού। Θέλει στην ουσία έναν deep lying playmaker, που θα παίρνει την μπάλα χαμηλά, θα εναλλάσεται με Ιμπαγάσα και Φουστέρ και θα συγκλίνει προς τα μέσα προκειμένου να δοκιμάσει κάθετες πάσες। Αυτός ήταν κι ο λόγος που επέλεγε πέρυσι με κλειστά μάτια τον αργό πλην τεχνίτη Ριέρα, αυτά τα πράγματα ζητούσε το २००९ από Λέτο και Τζόρτζεβιτς। Από το δεκάρι του θέλει κυρίως την κάθετη κίνηση και το αδιάκοπο τρέξιμο κι όχι τις συνηθισμένες αρμοδιότητες του δεκαριού, δηλαδή τη δημιουργία παιχνιδιού। Η καθιέρωση του Φουστέρ εκεί σε συνδυασμό με την οπισθοχώρηση του Ιμπαγάσα μόνο τυχαίες δεν είναι। Με αυτό το σκεπτικό σχεδίαζε την ομάδα πέρυσι, αυτό θα καθιερώσει από τώρα που έχει όλα του τα απαραίτητα υλικά στη διάθεσή του। Μοναδικό τροχοπέδη η πώληση του Ριέρα, που δημιούργησε κενό στα αριστερά। Αυτά που έπαιρνε ο Βαλβέρδε από τον Ισπανό μπορεί να τα προσφέρει μόνο ο καλός Γέστε, γι' αυτό μέχρι να είναι απολύτως καλά ο Βάσκος χαφ, θα αγωνίζονται εκεί λύσεις ανάγκης, όπως ο Μόχνε κι ενίοτε ο Χολέβας।
Για τον Παναθηναϊκό δεν έχουμε τόσο ξεκάθαρη εικόνα, μιας και το συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο εφαρμόζεται για λίγες αγωνιστικές। Βέβαια, ήδη υπάρχουν κάποιες σταθερές। Στα δεξιά ο Ζεκά αποτελεί μια πολύ καλή λύση, με πληθώρα ικανοτήτων। Ο Πορτογάλος μπορεί να ντριπλάρει, να κουβαλήσει την μπάλα, να βγάλει την ομάδα μπροστά, αλλά συνάμα είναι και καλός στα αμυντικά του καθήκοντα και δίνει στηρίγματα σε Βύντρα ή Μαρίνο। Αντίθετα, στα αριστερά ο Κουίνσυ, ένας παίκτης κακός τακτικά, αλλά με ταχύτητα και χειρισμό της μπάλας ικανό να δημιουργήσει ρήγματα σε οποιαδήποτε άμυνα, αγωνίζεται κυρίως δίπλα στους επθετικούς। Τις βοήθεις στο Σπυρόπουλο τις δίνει ο πολύ φορμαρισμένος Σιμάο। Ο Κλέιτον παίζει στην κορυφή της επίθεσης και οι Λέτο και Κουίνσυ έχουν από έναν πολύ ελεύθερο ρόλο।
Με μια πρώτη ματιά στις ενδεκάδες, το πρώτο πράγμα που συμπεραίνουμε είναι πως ο Ολυμπιακός πάει να εφαρμόσει τη συνταγή που είχε και πέρυσι στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ। Εξάλλου, ο Ορμπάιθ δε διαφέρει σε ταχύτητα από τον Ντουντού,που έπαιζε τον Οκτώβρη του 2010 στη θέση του। Βέβαια, φέτος ο Παναθηναϊκός είναι και πιο δεμένη και πιο γρήγορη ομάδα, άρα το πλάνο του Βαλβέρδε εμπεριέχει μια τεράστια δόση ρίσκου। Γιατί μπορεί η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο να κυριαρχεί με την πίεση στα 2/3 του γηπέδου -είναι πολύ πιθανό να προηγηθεί και στο σκορ προς το τέλος του ημιχρόνου- όμως, στο δεύτερο ημίχρονο, όταν κι οι δυνάμεις των Ορμπάιθ κι Ιμπαγάσα θ' αρχίσουν να πέφτουν κι ο Παναθηναϊκός θα αποκτήσει μεγαλύτερη κατοχή μπάλας, το σκηνικό θα αλλάξει άρδην। Οι πράσινοι θα μπορέσουν να γίνουν πολύ απειλητικοί και να χτυπήσουν στις αντεπιθέσεις εν ριπή οφθαλμού। Σε ένα κόρνερ, για παράδειγμα, αν απομακρυνθεί η μπάλα από την περιοχή και βγάλει ο Ζεκά ή ο Κατσουράνης μια προωθημένη μπαλιά προς τον Κουίνσυ ή τον Λέτο, ποιος θα τους πιάσει; Ο Ορμπάιθ; Δείτε πως ξεκίνησε η φάση της ισοφάρισης πέρυσι στο ΟΑΚΑ και θα καταλάβετε αμέσως για τι πράγμα σας μιλάω και τον κίνδυνο που θέλω να επισημάνω।
Καταλήγουμε, λοιπόν στο συμπέρασμα πως το παιχνίδι αναμένεται πολύ ανοιχτό। Ο Ολυμπιακός, κατά τη γνώμη μου, θα είναι κυρίαρχος στο πρώτο ημίχρονο। Ωστόσο, σε περίπτωση που δεν παίξει ο Μακούν στον άξονα, ώστε η ομάδα να έχει περισσότερη ταχύτητα στο κέντρο για να περιορίσει τους γρήγορους επιθετικούς των αντιπάλων, η πλάστιγγα στο δεύτερο μέρος θα γείρει υπέρ των πρασίνων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται। Ο Βαλβέρδε πρέπει να κεφαλαιοποιήσει την θεωρητική μέχρι τώρα υπεροχή του Ολυμπιακού και ν' αποδείξει επιτέλους πως, όταν είναι έτοιμος να κάνει το βήμα παραπάνω, δεν τα κάνει... θάλασσα। Σε περίπτωση, όμως, που τα πράγματα μείνουν ως έχουν, όσον αφορά τις ενδεκάδες, ο Παναθηναϊκός έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάρει το πολυπόθητο διπλό μέσα στο Καραϊσκάκη, αν παρουσιαστεί όπως τον ξέρουμε τελευταία, βέβαια, και να κάνει ένα σημαντικό βήμα για τον τίτλο।
